AEl5Nk.gif AEl5Nk.gif


เหตุเกิดที่โรงแรมblPdyV.gif
โดย Tom Mm

ข้อมูลอัฟเดทล่าสุด
29/07/66

เต้ยกับพี่ติ่ง blPdyV.gif
โดย ตฤษณา

ข้อมูลอัฟเดทล่าสุด
28/07/66

ผิดที่เมย์เองเลยโดนจับขึงพืดblPdyV.gif
โดย Uratarou

ข้อมูลอัฟเดทล่าสุด
28/07/66

ฝึกงานที่บริษัทขายหมู่บ้านจัดสรรblPdyV.gif
โดย 子翔吳

ข้อมูลอัฟเดทล่าสุด
28/07/66

พ่อเลี้ยงของหนู EP1blPdyV.gif
โดย Ken Ken

ข้อมูลอัฟเดทล่าสุด
28/07/66

วันพุธที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2558

ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 29

ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 29 “รักร้อนๆจากน้องสาว!!!!...บททดสอบจิตว้าวุ่น!?” 

(“โบ ว์ เคยพูดแบบทีเล่นทีจริงว่ากำลังนิยมชมชอบผู้ชายคนหนึ่ง...บุศตื่นเต้นมากก็ เลยรีบถามกลับว่าจริงๆเหรอ?...เขาเป็นคนนิสัยยังไง?,อยู่ที่ไหน?,ชื่ออะไร ?,ยังเรียนหรือทำงานแล้ว?,อายุเท่าไหร่?...พามาให้รู้จักบ้างสิ” “................................................” “ซึ่ง ที่ถามไปทั้งหมดเธอไม่ตอบแต่บอกว่าเขามีอา
ยุมากกว่าและตัวเองเพียงแค่แอบ ชื่นชมในใจเท่านั้นไม่กล้าคิดเป็นอื่น...ฉันอาจจะเซ้าซี้มากเกินไปล่ะ มั้งโบว์จึงไม่ยอมปริปากพูดเรื่องนี้อีก?” “เคยสังหรณ์ใจมั้ยว่าจะเป็นผม?” “สาบานนะคะ...ไม่เลยสักนิด!!!” “................................................” “ทั้ง ที่น้องของเราเป็นเพื่อนสนิทกันแท้ๆแต่บุศสมควรจะเอะใจได้ตั้งแต่แรกว่าทำไม โบว์ถึงไม่ยอมพาคนที่ตัวเองชอบมาเที่ยวบ้านซึ่งความจริงแล้วก็ไม่ได้ห้ามโดย เด็ดขาดหรือจะเข้มงวดอะไรนักหรอกค่ะ” “เพราะเธอเชื่อฟังบุศมาก” “แต่ สารภาพออกมาแล้วค่ะคือโบว์กลัวพี่สาวอย่างฉันจะแย่งคนรักไปซึ่งความคิดแบบ เด็กๆนี่แหละที่ทำให้คุณรับประโยชน์เต็มๆ...บุศไม่น่าเซ่อเลย...ก็เธออยู่ โรงเรียนหญิงล้วนแล้วจะไปมีโอกาสพบเจอหนุ่มที่ไหนกันนอกจากพี่ชายของเพื่อน สนิท?...ช่างตลกร้ายเหลือเกินที่เราสองคนเอาแต่คลาดกันไปคลาดกันมา” ...คือ... ช่วยตัดสินให้หน่อยสิว่านี่ผมเก่งกาจขนาดสามารถคั่วทั้งพี่ทั้งน้องได้โดย พวกเธอต่างไม่รู้ว่ากำลังมีสัมพันธ์สวาทกับผู้ชายคนเดียวกันหรือผมโง่ที่ไม่ รู้ว่าพวกเธอเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดเดียวกัน?...มันเป็นอย่างไหนแน่!!!?... “เวลาโบว์หลับนี่อย่างกับเด็กตัวน้อยๆนะคะ?” “อืม--” ...เพราะ ความอ่อนเพลียจากการมีเพศสัมพันธ์แบบชายหนึ่งหญิงสองจึงทำให้เด็กหญิงบุ ศลาวัลย์นอนหลับใหลอิงแอบข้างกายผม...ไม่ต้องบอกก็รู้จากสีหน้าของเธอว่ามี ความสุขกายสบายใจมากขนาดไหน... “เมื่อบุศได้รู้ความจริงทุกอย่างแล้วว่า ฉันเป็นผู้ชายจอมเจ้าชู้รวมทั้งทำลายน้องสาวสุดที่รักด้วย...เธอจะทำยัง ไง?...จะเฉดหัวฉันทิ้งเลยก็ได้นะเพราะสิ่งที่ฉันกระทำลงไปน่ะมันก็เลวร้าย ไม่แพ้...ไม่สิ...เลวทรามต่ำช้ายิ่งกว่าแฟนเก่าของเธอไม่รู้กี่เท่าต่อกี่ เท่า” “เลิก?” “ใช่” “ฮะๆๆๆๆๆๆๆๆ” ...หญิงสาวได้ฟังผมพูดจบก็หัวเราะเสียงดังก่อนลุกไปหยิบเสื้อคลุมสวมใส่... “คุณ นี่ช่างพูดง่ายซะเหลือเกิน...คิดหรือคะว่าบุศจะยอมปล่อยคุณไปง่ายๆ?...ไม่มี ทางอย่างเด็ดขาดแต่บุศจะยิ่งเหนี่ยวรั้งคุณไว้ให้แน่นหนาขึ้นกว่าเดิมอีก หลายเท่าล่ะสิไม่ว่า!!!” “ทะ...ทำไม?...ผมไม่มีอะไรคู่ควรกับบุศและไม่มีคุณค่าดีพอสำหรับโบว์เลยนะ!!” “เอาอะไรมาพูดคะ?...คุณนั่นแหละที่คู่ควรกับพวกเราพี่น้องอย่างที่สุดแล้ว” “..................................................” “มัน เป็นเรื่องที่น่ายินดีซะมากกว่าค่ะที่นอกจากบุศแล้วโบว์ก็ยังเป็นของคุณอีก คนหนึ่งเพราะเท่านี้คุณก็ไม่อาจทอดทิ้งเราสองพี่น้องได้มิหนำซ้ำคุณยังต้อง ยกให้บุศยากับบุศลาวัลย์มีความสำคัญเทียบเท่าศกุนตลาและสาวิตรี” “มัน...มันเป็นไปไม่...” “ต้อง ได้สิคะเอกคเชนทร์ วิษณุมนตรีเพราะบุศยา สว่างศิลป์คนนี้รู้จักนิสัยของคุณดีว่าไม่มีทางนิ่งดูดายกับเพศตรง ข้าม...ตัวอย่างก็มีให้เห็น...สาวกับเก๋นั่นไง” “.................................................” “ต่อไปพวกเราจะไม่ยอมน้อยหน้าพี่น้องคู่นั้นอีก...คุณเคยรู้บ้างมั้ยคะว่าศกุนตลากับสาวิตรีน่ะไม่เป็นที่ยอมรับของ?...” “พอได้แล้ว!!...ยังไงก็ตาม...ที่บุศเรียกผมที่นี่ก็เพื่อล่อให้ตกบ่วงหลุมพราง...ใช้เสน่ห์ล่อหลอกจนผมหลงกลอย่างจังทีเดียวนะ” “อย่าพูดอย่างนั้นสิคะ...บุศเพียงอยากพิสูจน์ให้เห็นกับตาตัวเอง...แล้วตลอดเวลาที่อยู่กับเราสองคนบอลก็มีความสุขดีนี่นา” “พิสูจน์อะไร?” “ว่าคุณกับโบว์จะมีสัมพันธ์รักกันจริงหรือเปล่า?” ...เพราะ ตัณหาความใคร่มันบดบังตาผมจึงไม่รู้เท่าทันแผนการของบุศยาที่หวังใช้น้องสาว ร่วมสายเลือดผูกมัดและบีบบังคับผมให้แน่นหนามากขึ้นไปอีก... “พี่บอล” “โบว์...” ...ลืมตาตื่นเพราะเสียงของผมดังขึ้นน่ะสิ... “หนูไม่ผิดใช่มั้ยที่รักพี่บอล?...แม้พี่จะมีคนรักอยู่แล้วแต่หนูก็ไม่อาจตัดใจได้...ไม่มีทางทำได้เลยค่ะ” “..................................................” “คุณพี่คือคนที่โบว์เคารพรักและเทิดทูนเต็มหัวใจ...ดังนั้นโบว์จึงอยากให้คุณพี่มีความสุขสมหวังกับความรักซะที” ...โบว์โผกอดผมแน่น...แววตาของเธอนั้นช่างน่าเห็นใจยิ่งนัก...เห็นแบบนี้แล้วผมมิอาจจะใจร้ายใจดำหักหาญไมตรีจิตและความรักได้หรอก... “ต่อ ไปบ้านหลังนี้คุณก็มีสิทธิ์เข้านอกออกในได้ทุกเมื่อและทุกเวลา...จะมาเมื่อ ไหร่ก็ได้แล้วโบว์ก็ไม่ต้องแอบนัดคุณออกไปข้างนอกให้เสียเวลาอีกนะคะ” “...................................................” “เรื่องอื่นเอาไว้ตกลงกันทีหลังก็ยังได้...แค่ให้คุณอย่าลืมว่ายังมีบุศกับโบว์อยู่” “ส่วนเป้าหมายที่แท้จริงคือยังไงก็จะพยายามหาทางบีบบังคับให้ผมเลิกกับกุนและสา...ใช่มั้ย?” “นี่ตัวคุณพูดออกมาเองนะคะ” “น่ากลัวมาก” “ใช่!!!... ฉันคือผู้หญิงที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครองในสิ่งที่ต้องการและ จากนี้ไปฉันก็จะเริ่มกำจัดบรรดาสาวๆที่คุณเคยมีเยื่อใยด้วยไปให้พ้นทางทั้ง หมด...เพื่อความสุขชั่วชีวิตของเราสองพี่น้อง” “....................................................” “อีกอย่างบุศไม่พอใจกับการกระทำของคุณมานานแล้ว...จะบอกเลยก็ได้ว่าที่คุณเคยไปมีความสัมพันธ์กับใครที่ไหนบ้างบุศรู้หมดนะคะ” “นี่คิดจะทำตัวเป็นแม่ของผมหรือยังไง!!” “หึๆๆ...ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะที่รัก”) ...เช้าที่ไม่น่าสดใสของวันต่อมาผมก็ยังนึกถึงเรื่องอันไม่เข้าท่าซะอีก... “นับว่าเราประเมินผู้หญิงคนนี้ต่ำไป” ...ปัญหา ใหญ่เกิดขึ้นมาซะแล้วเมื่อบุศไม่ยอมเลิกรามิหนำซ้ำยังเอาน้องโบว์มาเป็นข้อ ผูกมัดผมด้วย...เธอช่างกล้าทำได้...โธ่เอ๊ย!!...ทำไมผมไม่รู้จักเด็ดขาดให้ มากกว่านี้นะ?...ไหนจะเรื่องของน้องจอยอีกล่ะ?...เรื่องของสาวอีกด้วย... กลุ้มๆๆ... (แต่ถ้าเราหักหาญน้ำใจตัดสัมพันธ์เอาดื้อๆก็ไม่รู้ว่าบุศจะทำ อะไรวู่วามเพราะความโกรธซึ่งซ้ำร้ายกุนกับสาอาจต้องพลอยเดือดร้อนด้วยก็ได้ แถมสงสารน้องโบว์ที่มีความรักให้เราอย่างบริสุทธิ์ใจอีกต่างหาก) “อื๋อ?...หมะ...เหม็นอะไรวะเนี่ย?” (มีคนสัปดนเอาปากกาเมจิคขีดหน้าเรา!!!) “และมันจะเป็นใครไปไม่ได้อีกแล้วนอกจาก...ยัยผี!!!!” “จ๋า~~” “มานี่!!!” ...ราวกับคอยซุ่มแอบอยู่หน้าห้อง...พอผมตะโกนเรียกสาวน้อยก็โผล่หน้าเข้ามาให้เห็นทันควัน... “ถ้ามันลบไม่ออกจะว่ายังไงหา?...กากบาทเต็มหน้าฉันเชียวนะว้อย!!!” “คือฝนชอบในสิ่งที่มันเป็นรูปธรรมน่ะ” “พูดอะไรไม่รู้เรื่อง!!” “อ๋า!!” ...เล่นซนหนักข้อเกินไปแล้ว!!!...ผมเข้ารวบตัวฝนขึ้นช้อนบ่าและเอามือตีก้นเป็นการเอาคืน... “อ๊าย~~...เจ็บนะ!...ฝนเจ็บน๊ะ!!...ช่วยด้วยเจ้าข้าเอ้ย~~...คนลามกจับก้น!!!” “ตีว้อยไม่ใช่จับ!!...ในเมื่อแสบนักมันก็ต้องเจอแบบนี้” “ปล่อย!!!...ไม่งั้นฉันฟ้องพี่จริงๆ” “ก็เอาซี่!!...ฉันจะได้บอกพี่แคทเหมือนกันว่าเธอน่ะเล่นพิเรนทร์เอาปากกาขีดหน้าฉัน!!!” ...สะใจ จังว่ะ!!...ยัยตัวแสบร้องแหวเสียงดังลั่นพลางเอามือทุบหลังบึกๆแต่ผมไม่สนใจ เพราะโดนแกล้งมามากแล้ว...ขอเอาคืนหน่อยเหอะน่า!!!... “โอ๊ย!!” “นี่ๆๆ” “....................................................” (อ้าว?...ไหงเงียบเสียงไปหว่า!?) “....................................................” “คิ...คิกๆๆ” “หัวเราะอะไรฟะ?” “โด่!!...ทำเป็นมีข้ออ้างจะตีที่แท้นายอยากจับก้นฉันก็บอกมาตรงๆเถอะน่า--...ไม่เห็นจะต้องทำเป็นโกรธเลยนิ?...โอ้ย!!!” ...ผมได้ยินก็สะดุ้งโหยงรีบโยนร่างฝนลงบนเตียง... “ไม่ใช่!!...ฉันไม่เคยมีเจตนาอย่างนั้น” “คน นะไม่ใช่สิ่งของจะวางเบาๆไม่ได้รึไงยะ?...อย่าๆๆ...วันก่อนพี่แคทวันนี้ก็ ฉันอีก...ยังจะมาปฏิเสธให้วุ่นวายทำไมกัน?...เป็นลูกผู้ชายหรือเปล่า?” “ออกไปได้แล้ว!!” “หึ!!...นึกหรือว่าฝนจะปล่อยให้มันจบเพียงเท่านี้?” ...ว่าแล้วยัยเด็กก๋ากั๊นก็โดดแผล่วออกไปจากห้องพลางตะโกนเรียกเพื่อนรัก... “สา~~...มานี่เร้ว!!...ฝนมีอะไรจะบอกจ้า!!” “อะไรอีกยะหล่อน?...กลับมาก็เสียงดังเชียว” (สาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ) “เมื่อกี้บอลจับตูดฝนด้วยละ!!...สาต้องจัดการให้นะ...บอลน่ะลามกที่สุดเลย” “เธอไปแกล้งอะไรเขาหรือเปล่า?” “ไม่--” “สาอย่าไปเชื่อ” “ตายแล้ว!!” “ยัยติงต๊องนี่แอบเอาปากกาขีดหน้าตอนบอลหลับ...เกิดบ้าอะไรขึ้นมาอีกก็ไม่รู้?” “จริงๆนะฝน!!!...เธอนี่มัน--” “เด่อเอ๊ย!!...ก็คิดอยู่แล้วว่าต้องเข้าข้างแฟน” “เปล่าเข้าข้าง” “ฮึ!!” “ไม่เชื่อเหรอ?” “ใครเชื่อก็บ้าเต็มทน!!...สาสมควรจะระมัดระวังบอลไว้ให้ดีๆเพราะอีตาบ้านี่ร้ายกาจกว่าที่เห็นภายนอกมากเลยนะจะบอกให้!!!” “ฉันไปร้ายกาจอะไร?” “กิ้วๆๆ...ไม่ต้องมาย้อนถามฉัน!!...ตะเองทำเรื่องอะไรไว้ย่อมรู้อยู่แก่ใจดีเว้ย~~” “เฮ่!!...มาเคลียร์ให้รู้เรื่องก่อน” “ไม่ย่ะ!!...ฝนจะไปหาพี่” ...โยน ระเบิดใส่กลางวงแล้วก็ชิ่งหนีดื้อๆ...เอ๊ะ?...หรือยัยเขี้ยวปิศาจมันเกิด ไปล่วงรู้ความลับอะไรบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับผมเข้าแล้ว?... “บอล...” “จะ...จ๊ะ!!” “ไปทำอะไรไว้?” “ไม่ได้ทำ” “ก็ฝนพูดอย่างกับรู้อะไร” “ยัยนั่นอาจไม่รู้เรื่องแต่แกล้งตีขลุมหลอกเราก็ได้...หือ?” “?” “ไม่ใช่เกิดรู้แล้วนะว่าอ้อยกับแม่กวางก็...” “เป็น...เป็นไปไม่ได้มั้ง!!” “แล้วถ้าเป็นไปได้ล่ะสา?” “เธอก็จะต้องโวยวายออกมาบ้างสิ...นิสัยของแม่นั่นน่ะเก็บอาการไม่อยู่หรอก” “...อือ” “อย่าคิดมาก...บอลอย่าลืมว่าฝนน่ะเจ้าเล่ห์เพทุบายขนาดไหน?...บางทีอาจแกล้งตีขลุมหลอกเราจริงๆนั่นแหละ” “ผมไม่อยากอยู่ใกล้แม่สาวสารพัดพิษอย่างฝนจริงๆ...สู้สาไม่ได้เลยสักนิดเดียว” “แน่ะๆ...ไม่ต้องพูดดีเลยย่ะ!!...อ้อนปะเหลาะจะขอซดหอยแต่เช้าล่ะสิท่า?” “แล้วได้ป่าวล่า~~” “ไม่ได้--...จ้ะ!!” “อ้าว!?” “ก็วันนี้สาต้องไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลของมหา’ลัย...ขืนปล่อยให้บอลทำตามใจเดี๋ยวมันจะเกิดเรื่องยุ่งน่ะสิ” “แย่จัง!!...ไหงต้องเป็นวันนี้ด้วยน้อ?” “พรุ่งนี้พี่กุนกับป้าศรีก็จะมาบ้าน...อดใจรอหน่อยสิ” “ไม่เห็นเป็น’ไร...บอลร่างกายแข็งแรงฟื้นตัวไวอยู่แล้ว” “จ้าพ่อคนเก่ง!!...ตาลึกโบ๋เข้าไปเป็นศอกแล้วจะรู้ตัวบ้างมั้ยนี่?” ...ขนาดกลุ้มอกกลุ้มใจเรื่องผู้หญิงจะตายห่-แม่งยังมีแก่ใจไปทำกรุ้มกริ่มกับสาอีก!!!!...ผมมันเป็นผู้ชายชนิดไหนกันแน่วะเนี่ย?... (โอ้ จริงด้วย!!...เรารู้มาจากแม่กวางว่าสมัยหนุ่มๆพ่อก็ไม่เบาเหมือนกัน...ย้าย ไปทำงานอยู่ที่ไหนเป็นต้องได้รับจดหมายรักหรือมีสาวๆตามมาข้องแวะเสมอ...เรา จึงสมควรจะขอคำปรึกษาจากผู้ที่อาบน้ำร้อนมาก่อนนะ) “คุณป้าทราบแล้วนะคะว่าพรุ่งนี้จะมีแขกมาที่บ้าน?” “จ้ะ...ลุงเค้าบอกป้าแล้ว” “แต่พวกหนูคงจะช่วยอะไรไม่ได้มากหรอกค่ะ” “ไม่เป็นไร...ป้าก็รู้จักเธอคนนี้ดี” ...แม่กวางพูดถึงใคร?...พรุ่งนี้จะมาบ้านงั้นก็ต้องเกี่ยวกับที่พ่อ,กุนและป้าศรีจะกลับมาด้วยน่ะสิ... “?” “................................................” “พี่--...ขอทางหน่อยครับ” “................................................” ...อะไรหว่า?...พี่แคทยืนขวางทางไม่ยอมให้ผมผ่านไป...ไม่พูดไม่จาแถมมีสีหน้าโกรธเคืองอีกต่างหาก... (จ้องเขม็งด้วยวุ้ย!!!) “เจ๊ๆ” “................................................” ...หญิง สาวผมยาวทำทีไม่สนใจที่ฝนเรียกแต่กลับเดินเข้ามาหาผมพร้อมสายตาอันน่ากลัว ซึ่งฝ่ายยัยจอมแก่นเห็นว่าแค่ปากพูดคงไม่ได้ผลแน่จึงรีบตรงมาฉุดพี่สาวตัว เองออกไป... “ยังคิดจะพูดอะไรอีก?” “ก็เรื่องที่พี่กำลังจะทำนั่นแหละ!” “ชอบขัดขวางฉันเสียจริงๆ” “หนูต้องขวางสิ!!” “เป็นเหมือนกันหมด!!!” (นี่เราเป็นต้นเหตุอีกแล้วเรอะ?) “เฮ่--...ใจเย็นซักน่อยอีปี้...บ่ดีใจ้อารมณ์” “นี่ก็...เย็นจ้าดนักแล้วหนา!!!” “ตัวน้องฮู้ดีว่าปี้แคทโคดจั๊ดนักแต่จะไปลงตี้คนอื่นเบิ้ลมันบ่ดี” “คนอื่นก๊า?...ก็ฮั่น...บ่ต้องมาปิดปากฉัน!!” ...อยู่ๆก็เปลี่ยนสำเนียงการพูดเฉยเลยแฮะ... “เอา จะอี้ดีกว่า...ปล่อยฮื้อเป็นหน้าที่ของฝนจัดการคนเดียวส่วนอีปี้ก่ออกจาก บ้านไปแอ่วเปิดหูเปิดตาฮื้อม่วนอกม่วนใจ๋จะดีกว่า...บ่ต้องเฮียนซะวันหนึ่ง” “ฮึ!!...ฉันก็บ่มีกะจิตกะใจ๋จะเฮียนอยู่แล้ว...ก่ได้!!...ตัวอยากจะเยียะอะหยังก่เชิญและถึงบ่บอกฉันก่บ่คิดจะอยู่ตี้นี่อยู่แล้ว” “โธ่~~...ไหนเคยฮับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าสามารถแยกแยะภาระหน้าที่กับอารมณ์ส่วนตัวได้บ่ใจ่ก๋า?” “แต่คนเฮามันก่มีขีดจำกัดหนา!!!...พี่ในตอนนี้น่ะเกือบจะใกล้ถึงจุดเดือดเพราะความโคดมันสะสมไว้ตั้งแต่เตื้อตี้แล้ว” “งั้น ปิ๊กเข้าห้องไปนับหนึ่งถึงร้อยถึงพันเลยป่ะและข้าวเจ้าฝนจะยกขึ้นไปฮื้อ เอง...บ่ว่าจะได่ก่จะบ่ปล่อยฮื้ออีปี้ออกงิ้วอาละวาดตอนเวลากิ๋นข้าวได้หรอก หนา!!!...เดี๋ยวเสียเรื่องกันหมด” “นี่สั่งปี้ก่า?” “หนูบ่ได้สั่งแต่ขอฮ้อง...เว่ย!!...นิสัยหาเรื่องนะเฮา?” ...ครั้น พี่แคทเหลือบเห็นผมเธอก็เดินขึ้นข้างบนทันที...เมื่อกี้เถียงอะไรกันหนอ?... ผมฟังภาษาเหนือไม่ค่อยจะรู้เรื่องแถมทั้งสองคนก็พูดเร็วอีกต่างหาก... (แต่พอจับใจความของประโยคสุดท้ายประมาณว่าฝนจะไม่ยอมให้พี่แคทอาละวาดตอนเวลากินข้าวได้?) ........................................................................................................... ...หลังทานอาหารเช้าแล้วแม่กวางพาอ้อยไปโรงเรียนส่วนสาไปตรวจร่างกายประจำปีที่โรงพยาบาลของมหาวิทยาลัย... “บอล...วันนี้พี่ฝากฝนไว้สักวัน” “ปะ...ไปไหนครับ?” “พี่มีนัดสำคัญกับคนรู้จัก...เย็นๆจะกลับ” ...อะไร นี่?...สีหน้าญาติสาวผู้พี่วัย 22 ดูดีขึ้นเยอะทีเดียวจากเมื่อสักครู่ที่โมโหโกรธาฟาดงวงฟาดงาอู้คำเมืองโขมง โฉงเฉงชนิดแข่งเร็วชิงโล่กับฝน... “สำหรับเรื่องอาหารการกินไม่ต้องห่วง...ฝนจะจัดการให้เธอเอง” “แต่อยู่บ้านตามลำพังสองคนก็ไม่รู้ว่าจะถูกแกล้งอะไรบ้าง?” “เธอกลัวเด็กคนนั้นหรือ?” “แน่ สิครับ...ผมไม่ได้กลัวชนิดหัวหดแต่กลัวฝนจะก่อความเดือดร้อนวุ่นวายให้ซึ่ง พี่ก็รู้ว่าเธอน่ะแสบสันต์เข้ากระดูกมากขนาดไหน?...อ้อ!!...แล้วไหนล่ะครับ ที่บอกว่าข้อมือกับเท้าเจ็บเพราะเล่นบาสเมื่อวาน?...เช้านี้ผมเห็นน้องสาวคน ดีของพี่กระโดดเหย็งๆ” “แค่วันเดียว...” “เฮ้อ!!” “บอลอย่าไปขัดใจเด็กนั่นก็พอแล้ว...ยังไงก็เป็นพี่ชาย...จะดูแลน้องสาวสักคนมันจะหนักหนาสักแค่ไหนกัน?” “................................................” “อีกอย่างฉันคิดว่าสามารถไว้ใจเธอได้ดังนั้นก็จงอย่าทำให้ผิดหวัง...ฉันต้องไปล่ะไม่อยากให้ทางนั้นรอนาน” (มัดมือชกกันนี่นา) “ผมไม่ทำอะไรบ้าๆกับฝนอยู่แล้วครับ...กลัวพี่แคทชักดาบฟันคอผมขาดกระเด็น” “ฮะๆๆๆๆๆๆ” “?” (พอได้ยินเข้าสาวเจ้าก็หันหน้ากลับมาพลางเปิดปากแค่นหัวเราะเราด้วยน้ำเสียงออกแววประชดประชัน!?) “ถ้า มันจะเกิดอะไรขึ้นจริงก็ไม่ต้องถึงมือฉันหรอกเพราะฝนนั่นแหละจะสำเร็จโทษเธอ เอง...ด้วยนิสัยอีกด้านหนึ่งอย่างที่ฉันพูดไว้เมื่อวาน” ...แต่ผมไม่เคยเห็นไอ้ที่พี่แคทพูดจึงไม่รู้ว่าจะสมควรกลัวดีหรือเปล่า?... “ยัยปิศาจน้อยหน้าเป็นเนี่ยน่ะรึ?...จะเป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิต” “ทั้งที่จริงแล้วฉันอยาก...ลงมือด้วยตัวเอง...ชิ!!!” “เมื่อกี้...พูดอะไรครับ?” “...เปล่า” “.............................................” ........................................................................................................ “แฮ่ๆๆ...เราได้อยู่กันตามลำพังสองคนแล้วนะจ๊ะ” “เออ--” “ฉะนั้นขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย...โฮ่ๆๆๆ” ...แค่รอยยิ้มก็ไม่น่าไว้วางใจแล้ว!?...ดังนั้นมันจะต้องวางแผนอะไรร้ายๆกับผมอีกแน่นอน...ว่าแต่... “ฝน...เท้าของเธอเป็นอะไร?” “ก็เป็นเท้าอ่ะเดะ” “วะ!!...แม่นี่ช่างกวนส้นติงดีแท้ๆ...ช่วยตอบให้เหมือนชาวบ้านชาวช่องเค้าหน่อยจะได้มั้ย?” “อือ--...เมื่อวานเล่นบาสกับพี่แล้วจังหวะลงมันพลาดน่ะ...ข้อมือก็ด้วยเพราะถูกลูกบาสกระแทก” “อ้อ--” “ไม่เหมือนบอลนี่!!” “ทำไม?” “ถ้าอยากรู้คำตอบก็ช่วยหยิบเครื่องเกมส์มาให้ทีสิ” “เรื่องอะไรฉันต้องทำ?” “รึไม่อยากรู้คำตอบ?” “เชอะ!!...ที่จริงไม่ต้องมีข้ออ้าง...อยากได้อะไรก็บอกเซ่” “โอ้!!!...ได้คะแนนเต็ม” “เอ้า!!...ทีนี้จะตอบได้ยัง?” “ตอบก็ได้...อะแฮ่ม!!!...ก็คือคนอื่นเค้าเล่นกีฬากันแต่นายกลับเล่นจุ๊กจู๋” “ฮึ่ย!!...เลิกแดกดันฉันอย่างนี้ซะทีโว้ย!!!” “ไม่เลิก!!!...ก็นายมีจุ๊กจู๋จริงๆนี่รึจะเถียง?” “แต่ผู้หญิงเค้าไม่พูดกันหรอกนะ” “ฝนนี่แหละจะพูด!!!...ฮะๆๆ...พ่อจุ๊กจู๋ดุ้นใหญ่ชะเอิงเอย~~...ฮึ่ยย่ะๆ...นายจุดสองห้อยๆ” “เฮ้ย!!...หยาบโลนว่ะ” “เห็นซะบ่อยแล้วๆๆๆ...ฮิๆๆๆ” “หะ...เห็นตอนไหน?...เธอเคยแอบดูฉันเหรอเนี่ย?...บอกมาเดี๋ยวนี้เลยยัยเด็กทะลึ่ง!!!!” “ใครเป็นเด็กยะตาบ้า?...ฝนน่ะแตกเนื้อสาวเต็มตัวชนิดที่นายก็จะต้องชอบมากล่ะเอ้อ!!!...ว่าแต่...สนใจม้าๆ?” ...ว่า แล้วก็หมุนตัวให้ผมดูซะรอบหนึ่ง...ก็ยอมรับว่าเธอดูดีกว่าตอนเข้าเรียนใหม่ๆ มากหลายเท่าแต่พวกเราเป็นลูกพี่ลูกน้องกันนะ...ต่อให้สนมากแค่ไหนก็ทำไม่ได้ หรอกแล้วราวกับเบื้องหลังของฝนมีเงาของพี่แคทครอบงำอยู่... “อย่า--...เปลี่ยนเรื่อง” “หืม~~...ตอนไหนน่ะรึ?...อยากรู้งั้นเรอะ?...อยากรู้นักช่ายม้าย?...ง้านจะบอกก็ได้!!!...ฝนเคยเห็นตอน...เอ่อ--...ตอน...” “อย่ามัวลี...” “ก็ตอนนายเล่นเสียวกับสาไงจ๊ะ” “บะ...บ้าที่สุด!!!...เป็นผู้หญิงประสาอะไรฟะเนี่ย?...มันไม่ใช่เรื่องน่าดูนะโว้ย!!!!” “ถ้านายว่ามันไม่น่าดูแล้วจะทำกับสาทำไมบ่อยๆอ่ะ?...หน้าตาก็มีความสุขด้วยเหลือเกินนิน๊า!!!” “หนวก...หนวกหู!!!!” “อุ๊ยตายว้ายกรี๊ด~~...เวลาเขินแล้วน่ารักจัง” “เฮ่ย!!” ...สาว น้อยวัยโจ๋ลงนั่งข้างๆแล้วเอานิ้วจิ้มที่แก้มพร้อมแนบศีรษะซบไหล่ผม...เขิน จริงๆให้ดิ้นตายที่ยัยบ๊องนี่ทำนิสัยสัปดนแอบดูผมกับสามีอะไรกัน... “ฝนอยากอยู่อย่างนี้สักพัก...” “............................................” ...สถานการณ์ มันล่อแหลมนะทำแบบนี้...ฝนสวมเสื้อยืดบางๆกางเกงขาสั้นจู๋...แค่เห็นเรียวขา อ่อนขาวจั๊วะผมก็ใจคอไม่ดีแล้ว...แม่คนนี้กำลังคิดอะไรอยู่นะถึงได้มาอิงแอบ แนบชิดอย่างกับจะฉอเลาะเอาอกเอาใจ... (“พี่แคท?” “แกกล้ายุ่งกับน้องสาวของฉัน...ตาย!!!!!!!!!!!!” “อ๊------------า”) “วะ...ว้าก!!!!” “อะ...อะไรเรอะ?...ตะโกนซะตกอกตกใจ!!!” “อ่า--...เมื่อกี้ฉัน...เห็นพี่แคท” “เป็นไปได้ยังไง?...พี่เค้าออกจากบ้านไปตั้งนานแล้ว” “...ฉันเผลอหลับ?” “อื้อ!!...จากนั้นนายคงจะฝันไป” ...สภาพนี้ยังหลับตาลงได้อีกแถมฝันบ้าบออะไรก็ไม่รู้...น่ากลัวฉิบเป๋ง!!!...พี่แคทชักดาบออกจากฝักแล้วเงื้อจะฟันแสกหน้าผม... “จริงด้วย...เธอไม่อยู่ที่นี่แล้ว” “มีสาวสวยมาซบไหล่หน่อยทำเป็นร้องเอะอะ...คิกๆ” “ไม่ใช่!!” “ว่าแต่ฝันถึงพี่ฉัน...คิดอะไรอยู่หรือเปล่านั่น?” “คิดว่าน่าสยองขวัญน่ะสิ” “ยังไง?” ...เด็ก สาวจอมแก่นเอียงคอถาม...เราสองคนอยู่ใกล้ชิดชนิดหายใจรดกันมันจึงเป็นภาวะ ที่อันตรายไม่ใช่หยอกเลยนะจะบอกให้...โดยเฉพาะกลิ่นหอมจากเส้นผมและเนื้อตัว ของฝนนั้นก็ดูจะช่วยปลุกเร้าความรู้สึกคิดมิชอบให้ทวีมากขึ้นทีละนิดๆ... “ก็...ในฝันน่ะพี่แคทผมสยายแผ่ออกไปทั่วดูน่ากลัว...ใบหน้าเหี้ยมเกรียมแววตาดุร้าย...ถือดาบคงโมเคียวตรงเข้ามาจะฆ่าฉัน” “โอ้โฮ!!...ใกล้เคียงๆ” “?” “เพราะถ้าดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำและเรืองแสงล่ะเป๊ะเลย” “คนนะไม่ใช่อุลตร้าแมนที่ตาจะมีสีแดงแถมเรืองแสงได้!!” “นั่นดิ...” ...ฝนตอบด้วยน้ำเสียงอย่างมีเลศนัยน่าสงสัย... “เอาน่ะฝันก็คือฝันอย่าไปซีเรียสจริงจังนัก...มาเล่นเกมส์กันดีกว่า” “เกมส์?” “ใช่...หรือบอลอยากเล่นอย่างอื่นกับฝน?” “ทะลึ่ง!!” “นาย แหละทะลึ่ง!!...รู้นะคิดอะไร?...เตียงก็มีพร้อม...บรรยากาศก็เป็นใจมาก ด้วย...ว้ายๆๆ...เกิดมาเป็นผู้หญิงน่ารักมีเสน่ห์เนี่ยมันน่าลำบากใจจังเลย” ...แม่คนนี้มันเป็นยังไงกัน?...พูดเองเออเองเสร็จสรรพ... “ยัยผู้หญิงแก่แดด!!!” “แล้วบอลเป็นพวกใสซื่อเร๊อะ?” “อึ๊ก!!” .................................................................................................................... “บอล...ฝนหิวแล้ว~~” “นึกว่าจะเล่นเกมส์เพลินจนลืมหิวซะอีกแต่รู้สึกในครัวจะไม่มีอะไร” “ฝนรู้...ฉะนั้นเรามาทำกับข้าวกินกันเถอะ” “ไม่เห็นจะต้องเสียเวลาทำ...ไปซื้อข้าวหน้าปากซอยนี่ก็สิ้นเรื่อง” “นายนี่!!...หัดรู้จักประหยัดตังค์ซะบ้าง...เอ--...ขอไปดูในตู้เย็นก่อนนะ” ...ฝนหายไปในครัวครู่หนึ่งก็ออกมาพร้อมสีหน้าที่ยิ้มแย้ม... “มีกุ้งก้ามกราม...หมูสามชั้น...วุ้นเส้น” “จะทำอะไรล่ะ?” “กุ้งอบวุ้นเส้น” “ทำเป็นด้วย?” “ง่ายถ้ารู้วิธีซะอย่าง...บอลมาช่วยเป็นลูกมือฝนหน่อย” “ก็ได้” ...ดีเหมือนกันเพราะแม่สาวเขี้ยวแหลมคนนี้ทำอาหารเก่งอยู่แล้ว(พูดกันตรงๆก็เก่งกว่าแม่กวางซะอีก)... “อื๋อ!?” “อะไร?” “เธอ...ใส่ผ้ากันเปื้อน” “แปลกตรงไหนเรอะ?” “ปละ...เปล่า” “.................................................” ...ไอ้ ครั้นจะชมว่าน่ารักมันก็เขินปาก...ฝนมองหน้าผมแล้วหันไปล้างกุ้งก่อนใส่ กะละมังและหยิบเอาวุ้นเส้นมาแช่น้ำ...เอ่อ--...เมื่อกี้ยอมรับว่าตัวผมตะลึง ไปกับความสดใสน่ารักของลูกพี่ลูกน้องวัย 18 ซึ่งเธออยู่ในชุดเสื้อยืดแขนกุดกางเกงขาสั้นรวบมัดผมสวมผ้ากันเปื้อนแล้ว กำลังจัดแจงวัตถุดิบกับเครื่องปรุงด้วยความชำนาญ... “หุงข้าว...ใส่น้ำไปสักหนึ่งข้อนิ้วนะบอล” “เคยทำ--” “คิ!!...ฝนจะคอยดู...ถ้าหุงแฉะล่ะก็จะเล่นให้จั๋งหนับเชียว~~” “ฉันไม่พลาดหรอกเฟ้ย!!” ...ความ รู้สึกที่อบอุ่นนี่คืออะไรกันนะ?...ทำไมจู่ๆมันก็เกิดขึ้นในใจของผมแล้วยัง ทวีมากขึ้นเรื่อยๆอีกด้วยซึ่งจะว่าไปก็เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน... (“.........................................” “อุ๊ย!!!...บอล” “ใส่ชุดนักศึกษาและทำกับข้าวเนี่ย...สาช่างน่ารักจังเลย” “จู่ๆมารู้สึกหื่นอะไรเอาตอนนี้ล่ะ?...อย่าซี่~~...เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า!!” “ถ้าใครคนนั้นคือกุนหรือแม่กวาง...ผมก็จะชวนให้มาสนุกพร้อมกัน” “บ้า!!...ยังๆ...ยังจะเลิกกระโปรงอีก...คนหน้าไม่อายนี่!!!” “...........................................” “ว่าแล้วยังไม่หยุดอีก!!...ใจคอคิดจะทำตรงนี้เหรอห๊ะ?” “เห็นใจบอลเถอะนะคนดี~~...ควักเจ้าหนูออกมาแล้วเก็บไม่ได้หรอกเห็นมั้ย?...มันแข็งโป๊กเชียว” “ไม่รู้ไม่ชี้!!!” “และบอลก็ดึงกางเกงในสาลงไปด้วย...เอ้า!!...ที่นี้ก็ถ่างขาออกสักหน่อยสิจ๊ะสุดที่รักของบอล” “............................................” “นะๆ” “วุ่นวายจริงเลยตาคนนี้!!!...อย่ามัวช้าล่ะกัน” “เฮ~~” “อ๊าวววววววววววว...ค่อยๆหน่อยซี่อีตาบ้า!!!”) ...สรุปคือข้าวหมกไก่มื้อนั้นรสสุดห่วยกินไม่ได้เลยเพราะผมและสามัวแต่เล่นชักเย่อกันจนส่วนผสมต่างๆมันเผลอใส่ผิดเพี้ยนไปหมด... “อะไรของนาย?...ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ได้” “อะ...อ๋อ!!...พอดี...ฉันนึกถึงตอนที่สาทำอาหารน่ะ...เดี๋ยวจะหาว่านินทาแต่รสมือของเธอไม่ค่อยเท่าไหร่เลย” “สากับพี่กุนน่ะฝีมือเข้าครัวพอกันแหละ...ไม่ถึงขั้นอร่อยเหาะแต่กินได้ไม่ท้องเสีย...สู้หนูอ้อยไม่ได้ป้าศรีสอนมาดี” “อื้อ!!...ถูกของเธอ” (“พี่บอลคะ!...น้ำเดือดได้ที่หรือยัง?” “ไม่รู้จ้ะ” “คอยดูด้วยค่ะ...มัวทำอะไรนะ?” “โอว!!!” “อ้อยกำลังอาบน้ำอยู่แท้ๆ...เกิดน้ำมันแห้งไปล่ะเสียเวลาเปล่าๆเลย...ว้าย!!!” “หึๆๆ...นั่นสิจ๊ะ...เพราะงั้นเราต้องไม่ให้สูญเสียเวลาไปเปล่าๆ” “อ๋า~~...เอาผ้าเช็ดตัวคืนมา!!!...หนูโป๊หมดแล้วนะ?” “ไม่ต้องกลัว...พี่จะล่อนจ้อนเป็นเพื่อนอ้อยเอง” “จะทำอะไรคะ?...ตอนนี้ไม่ได้นะคะ!!” “น้องรักจะอดใจไหวรื้อ?...พี่ไม่เชื่อละ!!” “โธ่~~...สงสัยอ้อยต้องอาบน้ำอีกรอบล่ะสิเนี่ย?”) ...แล้ว บ่ายวันนั้นผมก็ใช้กำลังปลุกปล้ำน้องอ้อยจนสำเร็จความใคร่ไปหนึ่งครั้งแถม ต้มยำรวมมิตรสูตรพิเศษก็เสร็จเรียบร้อยเป็นอย่างดี...งานนี้เรียกว่าทั้ง สบายท้องทั้งสบายตัวไปเลย... “เอ้ว!!!...นายนี่มันแปลกคนจริงๆว่ะ” “อะ...อะไรเล่า?” (คน กำลังนึกถึงประสบกามในห้องครัวสนุกๆ...พูดแล้วจะหาว่าคุย...ไม่ว่ากุน,แม่ กวาง,ป้าศรีก็ล้วนแต่โดนเราเล่นเกมส์ถกกระโปรงตอนทำกับข้าวแล้วทั้งนั้น แหละ) “เมื่อกี้ทีนึง...นั่งยิ้มคนเดียวก็ได้ด้วยแฮะ?” “ช่างฉันเถอะ...ว่าแต่เธอกำลังทำอะไร?” “แล่มันหมูออกมาเจียวส่วนเนื้อที่แบ่งไว้นี่จะทอดกระเทียมพริกไทย” “ไม่กลัวอ้วนหรือไง?” “ไม่!!...เพราะฝนออกกำลังกายทุกวัน” ...ทำ โน่นทำนี่ตลอดเวลาไม่หยุดนิ่งช่างคล่องแถมเก่งเหลือเกิน...นับว่าคุณอาอร นิภาสอนมาดีจริงๆ...ท่วงท่าจับกระทะร่อนควงตะหลิวคือแม่ครัวมืออาชีพดีๆนี่ เอง... “ให้ฉันช่วยบ้างเถอะ” “ก่อนอื่น...หุงข้าวเสร็จแล้วใช่มั้ย?” “อือ” “งั้นก็ไปจัดถ้วยจานเตรียมไว้และนั่งรอเฉยๆ” “อ้าว?” “เอากากหมูโรยเกลือนิดๆไปเคี้ยวเล่นก่อน” “....................................................” (หมายความว่าเรียกเรามาหุงข้าวเท่านั้นเอง) “เอาละ!!!...ก่อนอื่นก็คลุกเคล้ากุ้งผสมกับพริกไทยครึ่งช้อนชาและซอสปรุงรสหมักทิ้งไว้ประมาณ 5 นาที...ช่วงนี้ก็ทอดหมูรอไว้เล้ย~~” “ของโปรดเธอนะเนี่ย?...ข้าวหมูทอดกระเทียม” “พวก เราพี่น้องนะกินง่ายจะตายไป...อาหารที่ชอบทั้งหลายแหล่ก็เป็นของที่ทำได้ ง่ายทั้งนั้น...ข้าวไก่ทอดกระเทียมเอย--...ข้าวกระเพราเนื้อไข่ดาวเอย--” (พวกเราพี่น้อง?) “เสร็จแล้ว!!” ...ฝนใช้ตะหลิวเขี่ยหมูในกระทะมาให้พ้นน้ำมันแล้วกดไว้พักหนึ่งก่อนตักใส่จาน...เธอบอกว่าต้องให้หมูสะเด็ดน้ำมันดีๆซะก่อน... “ไม่ใช่เรื่องลับอะไรตรงไหน...จะกินอาหารทั้งที่มีน้ำมันเยิ้มน่ะมันเลี่ยนนะแถมพาลทำให้อิ่มเร็ว...ไม่ค่อยดีต่อสุขภาพอีกต่างหาก” “รอบรู้จัง” “ทึ่งแล้วใช่ม้า?...ฝนน่ะชอบทำอาหารมากๆเลย...ต้ม,ผัด,แกง,ทอด,ปิ้ง,ย่างก็ทำได้หมด” “ใครได้เธอไปเป็นแฟนคงจะโชคดีแน่ๆ” “ทำไมต้องคงจะด้วย?” “ก็ไม่มีอะไร” “แต่ฝน...” “?” “อยากให้บอลเป็นคนที่โชคดี...” “เห?” “ฮ่าๆๆ...ล้อเล่นหรอกย่ะ!!...ทีนี้...ก็เจียวกระเทียมพอเหลืองทิ้งไว้ให้เย็นและตัดวุ้นเส้นเป็นท่อนสั้นๆ ใส่ ลงในชามผสมน้ำมันหอย,ซีอิ๊วขาว,พริกไทยป่นและน้ำมันกระเทียมเจียวคลุกเคล้า ให้เข้ากันพักไว้ก่อน...ฮืมๆๆๆ...ต่อไป...จัดการรองก้นหม้อด้วยมันหมูสาม ชั้นที่หั่นเตรียมไว้ใส่รากผักชีและขิงให้ทั่วแล้วใส่วุ้นเส้นที่หมัก เครื่องปรุงไว้จัดเรียงกุ้งวางข้างบนให้สวยงาม...สวยมั้ยบอล?” “...อือ” “แล้ว ก็ผสมซี้อิ๊วดำและน้ำซุปคนให้เข้ากันราดลงบนวุ้นเส้นให้ทั่ว...สุดท้ายก็นำ ไปอบใช้เวลาสัก 8-10 นาที...เฮ!!...เดี๋ยวก็ได้กินแย้ว~~” “งั้นเรากินข้าวกันก่อนเถอะ” “อื้ม!!” ...ไม่บ่อยเลยที่ผมจะได้ร่วมโต๊ะกับฝนตามลำพังแค่สองคนเพราะต้องมีพี่แคทอยู่ด้วยเสมอ... “ตอนบ่ายนี้ก็จะมีเราเท่านั้น?” “กว่าพี่แคทจะกลับคงเลยสี่โมงเย็นไปแล้ว...หมู่นี้ป้ากวางมักเลิกงานสองหรือสามทุ่ม...สากับอ้อยก็อาจจะไล่เลี่ยกับพี่น่ะ” “ฉันถามเธอหน่อยสิ” “อะหยัง?” “ที่เธอกับพี่แคทออกจากบ้านนี้...ไปค้างที่ไหนเหรอ?” “...............................................” “...............................................” “...กุ้งอบวุ้นเส้นได้แล้ว...ฝนไปตักมาให้” ...คล้ายว่าเด็กสาวจะไม่ค่อยอยากตอบคำถามของผม...มันเป็นความลับที่บอกไม่ได้หรือยังไง?... “บอลลองชิมดูซิ” “...............................................” “รสชาติเป็นไง?...พอดีหรือเปล่า?...อร่อยมั้ย?” “อร่อย...อร่อยมาก!!!” “จริงเรอะ?...อย่าแกล้งชมนะ” “ไม่ได้แกล้ง...มันอร่อยมากจริงๆ...เธอนี่เยี่ยมไปเลย” “ไชโย!!!...ฝนดีใจจัง” ...ยิ้มร่าตาลุกวาวทีเดียว...ยินดีปรีดาขนาดนี้เชียวรึที่มีคนชมว่าฝีมือทำอาหารอร่อย?... “มันแน่อยู่แล้ว...คนทำก็อยากได้กำลังใจจากคนทานกันทั้งนั้นแหละแต่พี่แคทน่ะไม่ค่อยจะชมฝนหรอก” “เธอเป็นคนปากหนักไม่ค่อยพูดชมใครก็น่าจะรู้” “แต่ฝนไม่ใช่คนอื่นไกลนี่นา...น้องสาวทำอาหารอร่อยๆให้กินจะชมกันบ้างก็ไม่มี...พี่แคทนะพี่แคท...เออนี่บอล” “หือ?” “ถ้าบอลชอบฝนจะทำให้กินบ่อยๆ...เอามั้ยจ๊ะ?...อยากให้ทำอะไรก็บอกมาได้เลย...ยิ่งอาหารเหนือล่ะของถนัด” “ก็ ดีสิ!!!...เพราะบางทีฉันก็เซ็งเหมือนกันที่ต้องเอาแต่ไปกินข้าวนอก บ้าน...แม่กวางงานยุ่งมากไม่อยากรบกวน...อ้อยก็ต้องเรียนหนังสือส่วนสาฝีมือ ยังไม่ดีพอแต่...หึๆๆ...บ่นมากไม่ได้เดี๋ยวมีงอน” “งั้นตกลงตามนี้...เป็นสัญญาของเราแค่สองคน” “เดี๋ยวพี่แคทก็รู้จนได้แหละ” “รู้แล้วทำไม?...ไม่มีทางห้ามฝนได้ร้อกถ้าจะทำซะอย่าง!!” “หัวดื้อนะเธอ” “นายก็ด้วยนิ...เรื่องความหัวแข็งหัวรั้นน่ะไม่ได้ด้อยไปกว่าฝนสักนิด” “เออ!!” “ฮะๆๆๆ” ...เสียง หัวเราะครื้นเครงของพวกเราสองคนพี่น้องในมื้อกลางวันๆนี้นับเป็นความทรงจำ ที่ควรค่าต่อการเก็บรักษาไว้...ไม่ใช่อย่างคนอื่นที่เคยสัมผัสมาแต่เป็นฝน เท่านั้น...พอกินข้าวเสร็จผมกับเธอก็ไปเล่นเกมส์กันต่อในห้อง... “เอ๋--...ฝนมันจะตกหรือเปล่า?...อากาศถึงได้ร้อนอบอ้าวชอบกล” “จริงด้วย...เข้าหน้าหนาวแล้วยังจะร้อนอีก...ถ้าเป็นที่ลำปางล่ะก็เย็นสบายสุดๆ” “พูดถึงลำปาง...เธอกับพี่แคทพูดเหนือคล่องมาก” “ก็อยู่มาตั้งกี่ปีแล้วล่ะ?...จริงๆถึงไม่ใช่บ้านเกิดแต่ก็ไม่ต่างกัน” “ที่คุยกันเมื่อเช้าฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง...มีอะไรกัน?” “ไม่สำคัญหรอก...พี่แคทเค้าแค่หงุดหงิดใครบางคนแต่จะพาลมาลงที่คนอื่นซะงั้น...อืม--...ถ้าบอลอยากอู้คำเมืองเก่งๆฝนสอนให้เอามั้ย?” “จะดีเร้อ?...ฉันเป็นเด็กเทพมาก่อนนะเฟ้ย!!” “เทพอะหยัง?” “ก็ฉันเคยไปเรียนอยู่ที่กรุงเทพฯตั้งหลายปีไง” “ชิชะ!!...ทำเป็นอวดว่าได้เข้าเมืองหลวง” “ว่าแต่เธอแหละ...พูดภาษากลางได้คล่องแน่รื้อ?” “ฮึ่ย!!...ก็ที่ฝนคุยอยู่กับนายนี่ไม่ใช่ภาษากลางหรือยะ?” “ฉันว่าไม่ใช่...สำเนียงของเธอน่ะมันออกจะแปร่งๆ” “ไม่อยากให้ฝนสอนก็ตามใจแต่ถ้าโดนพี่แคทด่าเมื่อไหร่ไม่ต้องมาถามเลยนะ” “หากรู้ว่าถูกด่าก็ไม่ถามหรอก...เฮ้อ~~...ไปอาบน้ำดีกว่า” “จะรีบเลิกไปไหน?...เกมส์สนุกจะตายไป” “หล่อนสนุกคนเดียว...เกมส์บอลก็ยิงฉันพรุน...เกมส์ต่อสู้ก็อัดฉันเละ” “ก๊ากๆๆ...ก็คนมันเก่งอ่ะ...ช่วยม่ายด้าย” (หยาด ฝนเอ๊ยหยาดฝน~~...ความอ่อนหวานน่ารักของเธอในช่วงที่เข้าครัวทำอาหารกับร่วม โต๊ะทานข้าวด้วยกันมันสูญหายไปโดยพลันแต่มีความบ๊องและติ๊งต๊องเข้ามาแทนที่ ซะแล้ว) “อื้อ...ตั้งแต่ปรับปรุงห้องน้ำใหม่...เวลาอาบคนเดียวมันรู้สึกว่ากว้างเกินไปจริงๆด้วยนะ” ...เมื่อก่อนผมไม่ค่อยชินกับการอาบน้ำคนเดียวเพราะมักจะมีสาวน้อยสาวใหญ่อาบด้วยกันเนืองๆแถมจะไม่ค่อยจบเพียงแค่นั้นอีกต่างหาก... “เย็นพรุ่งนี้กุนกับป้าศรีก็จะกลับมาบ้าน...ทีนี้ละสนุกแน่นอน” ...แต่ ป้าศรีนี่สิ...เมื่อเดือนก่อนเธอแจ้งข่าว(ร้าย)ให้พวกเรารู้ว่ากำลังจะแต่ง งานใหม่กับนายทหารอากาศหนุ่มใหญ่วัย 43 ปีและอ้อยก็ให้ความเห็นชอบ(ซะงั้น)...ดังนั้นที่มาบ้านในครั้งนี้จึงคล้าย เป็นการสั่งลากลายๆ... “ป้าไม่รักผมแล้วหรือไง?...เสียดายจังที่ต้อง ปล่อยให้ไปเป็นของคนอื่น...ฮ่า--...ถึงจะเสียแม่แต่ก็ได้ลูกสาวมา แทน...ไม่ๆๆ...เสียดายๆๆๆ...ยิ่งคิดยิ่งเสียดายโว้ย!!!” (ถ้ารู้อย่างงี้ ไม่ปล่อยให้ป้าศรีไปอยู่กรุงเทพฯซะก็ดีแล้วแต่เราไม่ยอมให้จบแค่นี้ แน่...ต้องมีสักวันที่เราจะไปหาเธอและเล่นเกมส์ที่ตัวเองถนัดคือเกมส์หลบผัว แอบจ้ำจี้เมีย) “ที่บ่นว่าเสียดาย...เสียดายอะไรค่ะ?” “ว้าก!!” “ตะโกนเสียงดังลั่นอีกแล้ว...กลบความดีใจหรือพี่ชาย?” “ดี...ดีใจบ้าอะไร?...เธอ...เธอมาทำอะไรหน้าห้องน้ำ?” “ก็จะอาบน้ำไง...ไม่น่าถาม” “ฉันยังอาบอยู่นะ!!!” “ไม่เห็นเป็นไร” “หยึย!!!!” ...ตั้งแต่ เปลี่ยนประตูมาเป็นแบบกระจกฝ้าเลื่อนเพราะพี่แคทถีบพัง...เวลาใครเดินผ่านก็ จะเกิดเงาให้เห็นแต่ที่ผมกำลังเห็นในขณะนี้...เสื้อยืดสีดำที่ฝนใส่มันหล่น ลงไปในตะกร้าแล้วจากนั้นก็ตามด้วย...ยะ...ยก...ยกทรง... “อะ...เอาจริงหรือ...เดี๋ยวๆๆ...ให้ฉันอาบเสร็จก่อน” “เสียมารยาท!!!” “...............................................” ...กางเกง ขาสั้นสีชมพูก็ถูกถอดออกจากปลายเท้าด้วย...เหลือเพียงชิ้นผ้าสุดท้ายซึ่งใน ที่สุดฝนก็ก้มตัวและย่อเข่าพลางเอานิ้วเกี่ยวรูดมันออกไป... (เห็นแค่เงาแต่ควยกูมันดันถูกความคิดชั่วปลุกให้ตื่นนอนซะแล้ว...นั่นญาติผู้น้องของมึงนะเว้ย!!!!...ละเว้นไว้บ้าง) “ไม่เห็นต้องตื่นตกใจอะไรขนาดนั้นที่พี่น้องจะอาบน้ำด้วยกัน” “แต่ฉันผู้ชายและเธอผู้หญิงนะว้อย!!!...ถ้าใครหรือพี่แคทรู้เข้า...หัวฉันมิหลุดจากบ่าเร๊อะ?” “โวยวายมากๆ...เดี๋ยวเอากางเกงในยัดปากซะเลยนี่!!” “อึ๋ย~~” ...ผม ยิ่งหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมาอีกครั้งทันทีแถมรุนแรงกว่าเดิมด้วยเมื่อฝนก้าว เท้าเข้ามาในห้องน้ำซึ่งไม่ได้ล็อคกลอน(ใครมันจะไปคาดคิดล่ะ?)ในสภาวะนุ่ง ผ้าเช็ดตัวสั้นเหนือเข่า... “ก็คิดซะว่าฝนคือสาหรือพี่กุนสิจ๊ะ? “จะไปคิดได้ยังไง?” “แล้วคิดอะไรอยู่เอ่ย?” “อย่ามาใกล้!!” “โอ๋~~...กลัวฝนเห็นว่าเจ้าจุ๊กจู๋ของนายจะแข็งเป๊กรึ?” “ยัยบ้า!!!” “อ้าวๆๆ...นี่จะไม่อยู่รอรับรสรักจากน้องสาวหรือจ๊า?” “รสรักอะไรของเธอหา?” “ถ้าอยู่อาบน้ำด้วยกันก็จะได้รู้เอง” “มะ...ไม่เอา!!!...ฉันเป็นผู้ชายเธอเป็นผู้หญิง...อีกอย่างก็อยู่ในวัยหนุ่มสาวกันทั้งคู่” “จุ๊ๆๆ...ไม่นึกว่าบอลจะพูดประโยคนี้ออกมาได้...เอ--...ฝนรู้สึกว่าคำพูดกับการแสดงออกมันจะขัดแย้งกันละ” “!!!!” “คึๆๆ...เอาผ้าปิดใหญ่เลยเชียว” “อย่ามองเซ่!!!” “ไม่เห็นของนายสักหน่อย...แต่เอ๊อะไรตุงๆหรือนั่น?” “โว้ย~~” “เกลียด จังเล้ยคนปากไม่ตรงกับใจเนี่ย!!!...หากยอมอาบน้ำด้วยกันก็จะมีเรื่องดีเกิด ขึ้นแท้ๆ...ฝนเจ็บขาอยู่นะ...จะช่วยอาบน้ำให้หน่อยก็ไม่ได้...บอลนี่ช่างใจ ร้ายจัง” “...............................................” “หนีไปซะแล้ว...ฮ้า!!...ไม่ไหวๆ...ใจเสาะเสียจริงพี่ชายคนดีของฉัน...จะรู้ตัวบ้างหรือเปล่าว่าตะเองผ่านการทดสอบแล้วน่ะ?” ............................................................................................................... ...ส่วนอีกด้านหนึ่งที่ห้องคาราโอเกะของร้านอาหารใกล้มหาวิทยาลัยทางนอกเมือง... “พี่คะ” “................................................” “อย่างน้อยถ้าจะเต้นก็ถอดเสื้อกาวส์ออกก่อน” “แบบนี้เท่ดี” “แล้วไปเอาหมวกทรงแปลกๆมาจากไหนคะ?” “ของพี่เองแหละ” “เอาเข้าไป” “อย่ามัวนั่งแช่แป้งเหมือนคนหมดเรี่ยวแรงซี่!!...มาเสียเหงื่อขยับแข้งขยับขาด้วยกันเถอะแคท” “หนูเต้นไม่เป็นหรอกค่ะ...ท่าอะไรไม่รู้?” “โอทส์!!!...เชยจริงจริ๊งน้องสาวฉัน...นี่เขาเรียกว่าท่าเต้น Moonwalk จ้ะ” “เกิดมีคนไข้ของพี่มาเห็นเข้าคงจะสนุกพิลึก” “ช่าย~~...สนุกแน่ๆเพราะจะชวนมามันส์ด้วยกัน...เอ๊ะ?” “?” “แคทกำลังหงุดหงิดอะไรอยู่เนี่ย?...อ้อ!!...เป็นห่วงน้องฝนสิท่า?” “ไม่ห่วงหรอกค่ะ” “ปากแข็งอีกละ!!...ก็น้องสาวสุดรักแสนหวงแหนอยู่บ้านตามลำพังสองต่อสองกับนายจระเข้ผู้กินไม่เลือกนี่นา” “หากจระเข้ตัวนี้คิดงับเหยื่อโดยไม่ดูตาม้าตาเรือก็จะโดนถลกหนังไปทำกระเป๋าซะเอง” “ฮุๆๆ” “ไม่ใช่แคทแต่เป็นฝนต่างหาก” “ได้ ยินว่าเด็กคนนั้นสนิทกับสาวิตรีแฟนนายเอกคเชนทร์มากเหมือนกับที่น้องก็นับ ถือศกุนตลาเหมือนพี่สาวแท้ๆ...คงจะไม่ทำตัวซ่อนเงื่อนเพื่อนทรยศ?” “ไม่มีทางอย่างแน่นอนค่ะพี่เซค!!” “ทุก ยุคทุกสมัย...มิตรภาพของเพื่อนนั้นช่างงดงามยิ่งนักแต่โลกนี้มันไม่มีอะไร ที่แน่นอน...พี่รู้มาว่าน้องฝนน่ะมีสัญญาบางอย่างกับนายนั่นอยู่ไม่ใช่ หรือ?” “ก็แค่สัญญาในวัยเยาว์อีกอย่างบอลก็จำไม่ได้เพราะสูญเสียความทรงจำไป” “แต่มีคนพยายามนำประเด็นนี้มาใช้ให้เกิดประโยชน์นะแคท” “ใครคะ?” “น้าอรนิภา” “คุณแม่!?” “ลองไปถามรายละเอียดเอาเองเถอะจ้ะแต่คิดว่าน่าจะพอเชื่อถือได้เพราะม่อนเป็นคนเล่าให้พี่ฟัง” “บางทีฝนก็อาจจะรู้แต่ปิดเงียบไม่ยอมบอก...โทรมาพอดี...ว่าไง?” “....................................................” “คะแนน...เท่าไหร่?” “....................................................” “ผ่าน!!!...จะบ้าหรือไง?” “อุ๊บ!...สำลัก...แค่กๆๆ...ฮ้า!!...น้องฝนให้เจ้าบ้ากามนั่นสอบผ่าน?...จะต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ!!!” “เธอเอาเกณฑ์อะไรมาตัดสิน?...ในความคิดของฉัน...ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันโดนปรับตกตั้งแต่ยังไม่ทันเข้าสอบซะด้วยซ้ำไป!!!!” “....................................................” “หมด เวลาสำหรับการทำบททดสอบจิตว้าวุ่นอะไรนั่น!!...เธออยู่ที่บ้านอย่าเพิ่งหนี ไปไหนเดี๋ยวฉันจะกลับไปขอคำอธิบาย...พี่เซค...น้องขอตัวกลับนะคะ” “จ๊าคนสวยแต่ดุโหด!...อย่าลืมมาเล่าให้ฟังบ้างเน้อ~~...อึ๋ย!!...ปิดประตูเบาๆ” “.....................................................” “ว้า ว!!!...บึ่งรถเร็วดุจพายุน่ากลัวจะฉุนไม่เบาเลยเนี่ย?...อุตส่าห์ชวนมาร้อง เพลงให้ใจเย็นๆแต่ดูท่าจะไม่ได้ผล...ซึ่งสาเหตุน่าจะมาจาก...ไหนดูที่แคทจด ออกมาหน่อยซิ” -เมื่อบอลรู้ว่าฝนได้รับบาดเจ็บก็จะมีความรู้สึกห่วงใยบ้างหรือไม่?(ทดสอบความห่วงใย) “.....................................................” -หากฝนร้องขอให้ช่วยทำอะไรก็ตามบอลจะยินดีหรือเปล่า?(ทดสอบความมีน้ำใจ) “.....................................................” -บอลจะมีอาการอย่างไรเมื่อได้อยู่ใกล้ชิดกับฝนแบบแนบชิดถึงตัว?(ทดสอบสติความรู้สึก) “ฮึ!!... ต่อให้ภายนอกวางตัวเฉยแค่ไหนแต่ภายในก็ต้องมีหวั่นไหวกันบ้างแหละน่า!!!... ขนาดเราเป็นผู้หญิงเหมือนกันยังอดใจไว้ไม่ไหวแล้วนายเอกคเชนทร์เป็นผู้วิเศษ มาจากไหน?” -บอลชอบอาหารที่ฝนทำมากน้อยแค่ไหน?(ทดสอบความพึงพอใจ) “.....................................................” -บอลยินดีจะให้ฝนทำอาหารให้ทานบ่อยๆหรือเปล่า?(ทดสอบความต้องการ) “ไม่ น่าจะเดายากนะข้อนี้...ในบรรดาพวกเรา 8 คนน้องฝนจัดว่ามีเสน่ห์ปลายจวักสูงสุดราวสวรรค์บันดาล...ไม่ว่าใครก็ติดใจ ฝีมือของเธอด้วยกันทั้งนั้น...อย่างนายบอลจะยอมสวาปามอาหารฝีมือห่วยๆของสอง พี่น้องแทบทุกมื้อก็ให้มันรู้ไปสิ!!...ฮ่า--...ก็น่าอายเหมือนกันนะที่เรา เป็นพี่คนโตแท้ๆแต่ไม่ค่อยมีหัวทางด้านนี้เลยส่วนน้องแคท...อุ!!... ฮิๆๆๆๆ...คิกๆๆๆๆ...ละไว้ในฐานที่เข้าใจดีกว่า” -หากเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเช่นบอลอาจได้เห็นฝนในสภาวะกึ่งเปลือยแล้วเขาจะแสดงออกอย่างไรบ้าง?(ทดสอบความยับยั้งชั่งใจ) “ต่อ ให้เป็นลูกพี่ลูกน้องกันแต่เจ้านั่นมันยิ่งกว่าโจรโรคจิตบ้ากามก็จะต้องออก แววหื่นกับน้องฝนแน่ๆ...เอ--...ชั่วร้ายซะถึงขนาดนี้ว่าแต่ทำไมถึงให้ ผ่าน?...แคทก็คงคิดอย่างนี้ล่ะนะจึงรีบกลับไปขอคำอธิบาย” .................................................................................................................................. ...พลาด ไม่ได้ด้วยประการทั้งปวงกับตอนหน้าในชื่อว่า “No.3 ของตระกูล!!!...เพื่อนใหม่!?...แจ้งชัด!!!!” โดยจะกล่าวถึงนายบอลซึ่งต้องตกที่นั่งลำบากเมื่อแคทกำลังหัวเสียกับพฤติกรรม ของเขาจนแทบอยากจะตัดญาติขาดมิตรแต่ฝนกลับเป็นไปในทางตรงกันข้ามอันเนื่อง จากความรู้สึกที่เริ่มแปรเปลี่ยนและความต้องการในบางสิ่งของผู้เป็น มารดา?...นอกจากนี้ศกุนตลาสาวคนรักและศรีวิกาคุณป้าผู้มีพระคุณก็จะกลับมา เยือนบ้านนี้อีกครั้งและถึงตรงนี้ก็จงโปรดฟังอีกครั้งหนึ่งว่า “ฝนเริ่มจะมีใจให้นายบอลแล้วอีกทั้งยังเป็นฝ่ายชิงเดินเกมส์รุกก่อน ด้วย!!!!”ดังนั้นงานนี้ไม่ต้องตั้งเนื้อตั้งตัวทันกันละ

ไม่มีความคิดเห็น :

แสดงความคิดเห็น